{"id":97,"date":"2020-02-02T21:16:42","date_gmt":"2020-02-02T21:16:42","guid":{"rendered":"http:\/\/opbezoekbij.blog\/?page_id=97"},"modified":"2020-02-17T14:08:29","modified_gmt":"2020-02-17T14:08:29","slug":"nina-konstanti","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/opbezoekbij.blog\/?page_id=97","title":{"rendered":"Nina Konstanti"},"content":{"rendered":"\n
\"Nina
Nina Konstanti<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n

Op bezoek bij Nina Konstanti. Veelzijdig en opgewekt. Creatieve levensgenieter, kunstenares, schilderes, Haute Couture modeontwerpster, maar bovenal; zichzelf!<\/p>\n\n\n\n

Afgelopen week was ik op bezoek bij de uit Georgi\u00eb afkomstige Nina, die nu in Almere woonachtig is. Onderweg in de trein stuurde ze me al een berichtje of ik onderweg was. Ze wilde mij namelijk graag ophalen bij het station. Toen ik eenmaal aangekomen was, kwam Nina ook aangereden en we vervolgden samen de weg naar haar huis c.q. atelier.<\/p>\n\n\n\n

Meteen \nbij binnenkomst was ik zeer onder de indruk van de tot in finesse \nafgewerkte sprookjesachtige jurken, die zij maakt en tentoonstelt in \nhaar in het oog springende garderobe rek. Het zijn creaties die, naast \ndat het unieke kunststukken zijn, ook nog eens draagbaar. Je zou kunnen\n zeggen dat het een vrouw kan omtoveren naar een prinses.<\/p>\n\n\n\n

\"Haute
Haute Couture collectie van Nina<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Nadat \nwe een kop koffie hadden gedronken met een stukje heerlijk eigengemaakt \ngebak, maakten we samen een wandeling langs het water met haar hond.
\n Ze begon alvast te vertellen over haar kinderdroom als meisje van 4. Ze\n hoopte ooit in een kasteel van goud te wonen. Op de vraag of haar dat \necht veel gelukkiger zou maken antwoordde ze lachend en opgewekt: “Als \nik gelukkig ben en dat zou me nog gelukkiger maken, waarom niet?”<\/p>\n\n\n\n

Eenmaal terug van de wandeling gingen we behaaglijk zitten aan haar keukentafel en begon Nina haar verhaal.
\n Zo vertelde ze dat ze in Georgi\u00eb heeft gewoond tot haar 16e. Haar \nmoeder was onderwijzeres en haar vader was kunstschilder. Helaas \noverleed hij toen zij pas 2 was. Ze kan zich nog herinneren dat ze in de\n vakantie periodes vaker bij \u2018oma\u2019 (niet haar echte oma) ging borduren \nbreien en haken. Ze volgde daar ook de kunstacademie. <\/p>\n\n\n\n

Over die \nperiode vertelt Nina het volgende: “Ik leerde daar patronen tekenen, \nmaar ik bedacht zelf altijd eigen technieken om het zo mooi mogelijk af \nte werken. In plaats dat ik iets leerde van de lerares, deed ik haar \neigenlijk het \u00e9\u00e9n en ander voor. Op 16 jarige leeftijd slaagde ik tegen \nde regels in. Ik was eigenlijk te jong, maar ging toch met een 10 en een\n griffel de wereld in.”
Dat Nina anders was dan anderen was toen \neigenlijk al vrij duidelijk. Ze vertelt dat ze de verplichte \nschooluniformen verfraaide met kant.<\/p>\n\n\n\n

Toen ze naar Nederland \nvluchtte met haar moeder kwamen ze eerst in Duitsland aan en vervolgden \nde reis naar Nederland. Ze had toen al een zeker idee van zichzelf dat \nze beroemd wilde worden.<\/p>\n\n\n\n

Nina: “Mijn moeder wenste dat ik de ICT \nin ging, maar nadat ik dat traject ongeveer 3 maal geprobeerd had, wist \nik: \u2018dat is niet mijn weg\u2019.
Ik herinner me nog een droom die ik ooit\n had. Ik zag licht en een man in een wit gewaad gekleed die mij \nvertelde: \u2018alles wat je schildert of maakt wordt werkelijkheid\u2019. In die \ndroom schilderde ik een boerderij in een bos met ree\u00ebn en konijnen dat \nlevensecht uitzag. Dezelfde man in mijn droom vertelde mij dat hij mij \niedere keer deze kant wilde opsturen, maar ik telkens een andere weg \nkoos. Op gegeven moment verdween de man in mijn droom, doordat het licht\n om hem heen verdween. Plotseling zag ik een beeld van Boeddha in mijn \ndroom en ontwaakte ik uit mijn droom.<\/p>\n\n\n\n

Ik ben de dag erna naar de \nbibliotheek gegaan en gaan zoeken naar afbeeldingen van Boeddha, die ik \nging naschilderen. De geur van de olieverf en het schilderen bracht mij \nrust in het hoofd. Dat was en is fijn. Mijn hoofd denkt namelijk altijd \naan creatieve creaties die ik wil maken.
Toen kon ik het nog niet \ngoed plaatsen waarom ik er rustig van werd, nu denk ik dat het komt \ndoordat mijn vader ook kunstschilder was en ik die geur als een \nherkenning uit mijn prille leven herbeleefde. Noem het maar een gevoel \nvan thuiskomen. In het begin schilderde ik alleen stillevens. Nu \ncombineer ik fotografie met schilderen.<\/p>\n\n\n\n

Op geven moment had ik \neen modeshow georganiseerd met een wijnproeverij en om de zaal iets aan \nte kleden, hing ik een paar van mijn schilderijen op. Die dag verkocht \nik ineens drie schilderijen, terwijl dat absoluut niet de focus had die \ndag. Hoe bijzonder is dat?<\/p>\n\n\n\n

Later ging ik ook acteerwerk doen op \naanraden van een kennis. Voor BHV-cursussen zocht men figuranten, die \neen taal naast het Nederlands spraken. Ik werd veel gevraagd en sloot me\n later ook aan bij castingsbureaus waar ik als figurant de nodige \nrolletjes kreeg.
Zo heb ik mee gespeeld in voetbalvrouwen en in de \nfilm Spinoza. Ook deed ik een keer mee met het programma; \u2018Het geheim \nvan een goed huwelijk\u2019. Op basis van psychologische kenmerken werd er \neen match gezocht voor een goede partner. Tussen de 200 gegadigde zat er\n voor mij geen match tussen\u201d.
Zijdelings vertelde Nina mij dat ze \nof voor alles of niets gaat. “Een partner is voor mij iemand waar ik \ngraag bij wil zijn, waar ik ultiem gelukkig van wordt. Met minder neem \nik geen genoegen\u201d, aldus Nina.<\/p>\n\n\n\n

Ze vervolgt het gesprek: “In die \ntijd werkte ik bij Joop van de Ende waarbij ik hielp met kleding aan te \npassen en tijdens het omkleden van dansers.
Ik kan me nog herinneren\n dat ik spontaan meedeed in een dansprogramma en ik als beste danseres \neen prijs won. Nooit geoefend, gewoon spontaan een dansje opgevoerd en \nik viel in de prijzen.<\/p>\n\n\n\n

Tijdens een van de premi\u00e8res van een \nmusical kwam ik met de hoofdrol spelers de trap af en door mijn glimlach\n dacht iedereen dat ik ook een van de hoofdrolspelers was! Hilarisch! Er\n waren overal fotografen, waar ik ook maar keek en de week erna stond ik\n in allerlei bladen met foto\u2019s. Deze spontane actie koste mij bijna mijn\n baan. Gelukkig is dat allemaal intern opgelost\u201d.<\/p>\n\n\n\n

Toen haar dochter nog thuis woonde leefde ze voornamelijk als een stabiel persoon, die er voor haar dochter wilde zijn.
\n “Toen mijn dochter begon met stappen, spreidde ik ook mijn vleugels uit\n en ging het uitgangsleven in Laren verkennen. Wat ooit op een \nkoningsdag begon met een ludieke verkleedpartij in een van mijn creaties\n en een pruik werd ik opgemerkt door inmiddels overleden Wouter de Wild.\n Hij introduceerde mij in het wereldje van glitter en glamour. <\/p>\n\n\n\n

\nHet kasteel van goud heb ik niet, maar het leven wat ik nu mag leven \nmaakt mij gelukkig. Soms kun je wensen wel eens wat bijstellen in de \nzoektocht van het leven. Ik ben in ieder geval dankbaar dat ik mijn weg \nheb gevonden in mijn leven. Dit varieert tussen de rust thuis, waar ik \nkan nadenken over creatieve idee\u00ebn en werken aan creaties voor klanten \nen het glamour leven van de feestjes in het Gooi.”<\/p>\n\n\n\n

Daarna spraken\n we nog wat over het leven en nodigde ze me uit te blijven eten, wat ik \ngraag accepteerde, waarna ik vervolgens de terugreis naar Heerlen maakte\n met voldoende denkstof.
Een bijzondere ontmoeting met een vrolijke levensgenieter rijker.<\/p>\n\n\n\n

\"Haute
Haute Couture creatie van Nina Konstanti<\/figcaption><\/figure>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Op bezoek bij Nina Konstanti. Veelzijdig en opgewekt. Creatieve levensgenieter, kunstenares, schilderes, Haute Couture modeontwerpster, maar bovenal; zichzelf! Afgelopen week was ik op bezoek bij de uit Georgi\u00eb afkomstige Nina, die nu in Almere woonachtig is. Onderweg in de trein stuurde ze me al een berichtje of ik onderweg was. Ze wilde mij namelijk graag … <\/p>\n

Lees verder “Nina Konstanti”<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-97","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/opbezoekbij.blog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/97","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/opbezoekbij.blog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/opbezoekbij.blog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/opbezoekbij.blog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/opbezoekbij.blog\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=97"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/opbezoekbij.blog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/97\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":128,"href":"https:\/\/opbezoekbij.blog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/97\/revisions\/128"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/opbezoekbij.blog\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=97"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}