{"id":144,"date":"2020-02-19T21:18:28","date_gmt":"2020-02-19T21:18:28","guid":{"rendered":"http:\/\/opbezoekbij.blog\/?page_id=144"},"modified":"2025-11-23T19:26:03","modified_gmt":"2025-11-23T19:26:03","slug":"jorn-behage","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/opbezoekbij.blog\/?page_id=144","title":{"rendered":"J\u00f6rn Behage"},"content":{"rendered":"
\n
\"J\u00f6rn<\/figure>\n<\/div>\n\n\n

Dat ieder mens zijn eigen capaciteiten heeft en daardoor uniek te \nnoemen is blijkt wel weer uit dit uitzonderlijk verhaal van \nrevolutionair J\u00f6rn Behage, welke aanschoof aan mijn eetkamertafel voor \neen niet alledaags verhaal over zijn leven.<\/p>\n\n\n\n

Opgegroeid tot zijn \n23ste levensjaar in Paraguay, Vader oorspronkelijk uit Zeeland was \ntijdens een reis met einddoel Canada in Paraguay gebleven waar hij zijn \nmoeder leerde kennen.
Moeder kam van oorsprong uit Argentini\u00eb maar haar ouders kwamen uit Noordrijn-Westfalen. Inmiddels zijn beide ouders overleden.
\n De ouders van zijn moeder zijn in 1922 tijdens de recessie naar Zuid \nAmerika vertrokken, ze hadden overigens geen enkele relatie tot het \nnazisme.<\/p>\n\n\n\n

Jorn begint te vertellen:<\/p>\n\n\n\n

\u201cZelf zat ik op een \ngymnasium een 2 talige school met Duits en Spaans in mijn pakket. Na \nafronden hiervan ben ik gaan werken bij een bank. Het was een zorgeloos \nluxueus leven in de ontdekkingsfase van mijn leven.
In 1984 vertrok \nik naar Nederland in verband met aanvragen van een Nederlandse \nnationaliteit en ging studeren aan de Rietveld academie. Mijn eerste \njaar had ik als hoofdvak fotografie, daarnaast mocht ik aan de andere \nvakken proeven, soort snuffelstage.
Na mijn eerste jaar ging ik mij \nspecialiseren in industri\u00eble vormgeving. Dit ronde ik af in 4 jaar tijd.\n Vervolgens ben ik mij gaan specialiseren in Eco-design, om het milieu \nzo min mogelijk te belasten. In 1991 heb ik bij B.A.U.M. in Hamburg \ngewerkt aan de implementatie van het \u2018Gr\u00fcne Punkt\u2019 keurmerk. Die kennis \nheeft mij in die tijd een grote voorsprong gegeven en deuren geopend. <\/p>\n\n\n\n

\n Vervolgens ben ik in Delft gaan werken als onderzoeker bij het \ningenieursbureau Van Holsteijn en Kemna, waar ik me bezig hield met \nlevenscyclus analyses van producten. Aan de hand van een NEFIT CV ketel \nmet ongeveer 3000 onderdelen deed ik onderzoek naar hoeveel energie is \nverbruikt om elk onderdeel te fabriceren, hoeveel grondstoffen waren \nnodig en hoeveel afval blijft over. Ook de gebruiksfase is becijfert.<\/p>\n\n\n\n

\n In 1992 begon ik samen met 2 compagnons het eerste 100% Eco-design \nbureau in Nederland genaamd KIEM. Hier behaalde we veel succes mee. Zo \nwerden we ingehuurd door Volvo in G\u00f6teborg, Zweden om de interieurs van \nde auto\u2019s te voorzien van Eco materialen.
Daarnaast werkte ik voor \nde Verengde Naties in India waar ik composiet materialen ontwikkelde van\n jute voor de bouw. Het werd goed betaald, maar de rechten gingen wel \nnaar de opdrachtgever. Die technologie wordt overigens nu nog toegepast.<\/p>\n\n\n\n

\n In 1996 had ik gedurende \u201cScanning 1996\u201d mijn eerste expositie in het \nStedelijk Museum over mijn werk over de esthetische kwaliteiten van \nbiopolymeren en biocomposieten. Hieruit voortvloeiend heb ik Proterra \nopgericht en in Wageningen gevestigd. In die tijd ben ik verschillende \nsamenwerkingen aangegaan, onder anderen met de universiteit van \nWageningen voor het bevorderen van bio-materialen in producten. Te \ndenken valt aan landbouwfolie, tomatenklipjes, plantenlabels, bindtouw, \nwegwerpservice, enz.
Het was een leuke periode door vanuit een \neindproduct te denken naar materiaaleigenschappen en vandaar uit weer \nvooruit denken om eindproduct te realiseren.
In die periode schreef \nik veel artikelen over mijn vakgebied voor vakbladen en boeken en stond \nop menig podium in binnen en buitenland lezingen te houden.<\/p>\n\n\n\n

Toen ik Proterra eenmaal verkocht heb, heb ik Live and Play opgericht.
\n We ontwikkelden meubilair voor kinderen waarmee zij konden leven \n(wonen) en spelen, met als gevolg in 2002 mocht ik mijn producten \nwederom in het Stedelijk Museum tentoonstellen. Deze keer tijdens de \ntentoonstelling \u201cDesign for children\u201d.
Wij hebben toen naar 12 \nlanden ge\u00ebxporteerd en in 2004 heb ik ook dat bedrijf verkocht. In deze \nperiode woonde ik in Doorn en had voor mijzelf even een rustperiode \ningelast. Hield me bezig met tuinieren en de opvoeding van mijn \nkinderen. Productontwikkeling was op een laag pitje.<\/p>\n\n\n\n

In 2008 ben \nik naar Kerkrade verhuisd. Werkte een periode in Duitsland voor het \nontwikkelen van speeltoestellen. Niet bepaald een uitdaging voor mij, \nmaar goed, de schoorsteen moest wel blijven roken. <\/p>\n\n\n\n

Werd ziek, \nkanker, een uitwendige tumor bij mijn oor, welke operatief werd \nverwijderd. Hierdoor mis ik sindsdien een stuk van mijn schedel. Dit \nblijft zo zodat men het jaarlijks wel kan blijven monitoren. Inmiddels \nben ik woonachtig in Maastricht. De plaats waar ik altijd al had willen \nwonen sinds ik in Limburg woon. Het bourgondische stukje buitenland in \nNederland noem ik het zelf.
Zoals bij veel mensen die iets \ningrijpend meemaken in hun leven komt er een omzwaai in hun leven, zo \nook bij mij en de nieuwe J\u00f6rn was geboren.<\/p>\n\n\n\n

Terwijl ik op mijn \nfiets zat, kreeg ik het idee om de uitputting van grondstoffen tegen te \ngaan: \u2018Als materialen uit moleculen bestaan is er dan een mogelijkheid \ndat ik van slechts \u00e9\u00e9n grondstof producten kan ontwikkelen die volledig \nrecyclebaar zijn? Kortom producten ontwikkelen gebaseerd op een \nreversibele polymeer. Reversibel betekend dat het verkregen polymeer in \nde recyclingfase teruggebracht kan worden tot het uitgangsmateriaal, een\n monomeer. Hiermee kan weer nieuw materiaal opgebouwd worden. Een soort \neindeloze stroom van moleculen.
Zolang het materiaal maar uit een en\n dezelfde molecuul bestaat, zeg maar een soort Lego steentjes waarmee je\n kunt opbouwen en weer afbreken om daarna weer iets nieuws te maken, \nbetekend dat het eindproduct weer teruggebracht kan worden tot het \noorspronkelijke molecuul om vervolgens een andere vorm aan te nemen, \nwaardoor er geen afval ontstaat dat verbrand moet worden en wij de \nuitputting van de aarde tegen kunnen gaan.\u2019 Dat was mijn uitgangspunt om\n verder te gaan ontwikkelen en uit te werken. Bij Brightlands Chemelot \nCampus hebben we hier onder de radar het concept verder uitgewerkt. Door\n een hybride materiaal te ontwikkelen bestaande uit twee componenten met\n verschillende smelttemperaturen, ontstaan er materialen die stevig \ngenoeg zijn om in talloze producten toegepast te kunnen worden. De \nhoogsmeltende component zorg voor de stevigheid en de laagsmeltende \ncomponent voor de verbinding.
Dit hele proces betekend een \nenergiebesparing van maar liefst 90 procent ten opzichte van uit olie \ngefabriceerde plastics. Inmiddels heb ik dit concept vastgelegd en het \nfundament voor een nieuw bedrijf gelegd, waardoor ik het nu stap voor \nstap naar buiten kan brengen.
Ik heb het technische stukje hier heel\n summier in de kern verteld, je begrijpt natuurlijk wel dat het \nvaktechnisch een stuk complexer is, maar dat is voor later. Belangrijk \nis, dat steeds meer mensen gaan begrijpen dat het mogelijk is \u2013 te \nbeginnen bij de eerste 1000 \u201cambassadeurs\u201d die dit verhaal verder willen\n vertellen. En die groep groeit met de dag.
Het doel is om een \nvolledig interieur te ontwikkelen vari\u00ebrend van handdoek tot stoelen \nlampen enz. welke op leasebasis worden aangeboden waarbij ik de eigenaar\n blijf van de moleculen. De initi\u00eble kosten zijn te overzien maar de \ngeschatte investering op termijn ligt uiteindelijk rond de \u20ac 200 \nmiljoen, maar dat is een te nemen horde. Investeerders hebben zich reeds\n gemeld voor deze revolutionaire ontwikkeling.<\/p>\n\n\n\n

Inmiddels heb ik \nook een compagnon gevonden die de kennis en het netwerk heeft om de \nproductie hiervan vorm te geven, een oud directeur van DSM nam ontslag \nen besloot met mij dit verder vorm te gaan geven. Samen vormen we dan \nook een goed team, zie het maar als de twee componenten van een \nbiocomposiet die elkaar verstevigen zoals het materiaal van mijn \neindproducten.<\/p>\n\n\n\n

We hebben al een paar prototypes ontwikkeld, zo \nkomt er in het stadhuis van Maastricht een vloerkleed te liggen die op \nbasis van dit principe is gefabriceerd. Voor ons is het tevens een pilot\n om te kijken naar de gebruiksfase, er lopen toch heel wat mensen \noverheen.<\/p>\n\n\n\n

In Engeland hebben we inmiddels al een kano in \nontwikkeling genomen als test voor toekomstige sportartikelen. In \nNederland gaan we beginnen met hotels en vakantieparken voorzien van \nonze producten, later zal het ook voor de gewone consument aangeboden \nworden als er voldoende productie volumen aanwezig is en de \nproductiekosten lager worden. Het potentieel is er en met dit volledig \ncirculair concept kunnen wij de concurrentie met de huidige eindige \nmaterialen uiteindelijk aan. <\/p>\n\n\n\n

Om het milieu te ontlasten gaan we \nuit van een grondstof die binnen een jaar groeit en daarna klaar is om \nverder verwerk te worden, niet zoals hout of bamboe die jaren nodig \nhebben om te groeien of herstellen nadat ze gekapt zijn.
De aarde \nhebben we altijd uitgeput door grondstoffen te onttrekken, met dit \nsysteem is dat voor heel veel producten voltooit verleden tijd.
\nBijkomstigheid is, dat elk product van ons wordt voorzien van ons \nbedrijfslogo, ons keurmerk, waar een onzichtbare QR code zit verwerkt. \nMet behulp van een ontwikkelde app op je smartphone kan men het product \nscannen en achterhalen welke grondstof gebruikt is, plaats van herkomst,\n maar ook hoe oud het product is wat je ziet, kortom een transparante \ncommunicatie over het product. De QR code komt tevens ook weer van pas \nop moment het product wordt gerecycled. Alle relevante data is immers \nhierin verwerkt.<\/p>\n\n\n\n

Mocht uiteindelijk een product niet meer te \ngebruiken zijn, denk aan breuk of slijtage, dan kunnen we het product \nweer terug brengen naar de oorspronkelijke moleculen en het materiaal \nweer opnieuw produceren of gebruiken als uitgangspunt voor de \nontwikkeling van een ander materiaal.
Enige restafval dat er \nontstaat in het recycleproces zijn de kleurstoffen en additieven \n(slechts 3 procent). Dat is voor later zorg maar zal dan wel de nodige \naandacht krijgen.
Ons bedrijf gaat de naam ARAPAHA krijgen, hetgeen \nbij de Guaran\u00ed indianen in Zuid-Amerika het woord is voor: \u201cDe wereld \nzover je kunt zien\u201d.
We zetten met dit bedrijf een volledig \necosysteem op de markt dat bijdraagt aan een betere toekomst voor onze \nplaneet. Als we de blauwdruk klaar hebben en het werkt naar wens, gaan \nwe het in andere regio\u2019s\/landen uitrollen waarbij gebruik wordt gemaakt \nvan de lokale grondstoffen en productiefaciliteiten. Hoe deze basis zich\n verder gaat ontwikkelen qua producten is iets wat mijn brein nog niet \nkan bevatten, maar dat de mogelijkheden nagenoeg onbeperkt zijn mag \nduidelijk zijn.\u201d<\/p>\n\n\n\n

J\u00f6rn mag ik je bedanken voor je tijd die je met mij wilde delen om dit prachtige verhaal in onze netwerken te verspreiden. Voel me dankbaar en erg vereert jou te mogen ontmoeten als pionier voor een schoner milieu en je bijdrage aan de leefbaarheid op onze kostbare planeet waarbij een molecuul een wereld van verschil gaat maken. Chapeau!

Vijf en half jaar later.

Jorn nodigde mij uit om een bezoek te brengen aan zijn proef lab in Maastricht en bij te praten over zijn project. Zo ambitieus als Jorn is, blijkt de praktijk toch iets anders uit te pakken als hij voor ogen had. \u00a0Maar dat is wel vaker het geval, niet alleen in het geval van Jorn. Neemt niet weg dat hij blijft geloven en experimenteren in het vormgeven van zijn ideaal beeld.

Jorn heette mij van harte welkom in zijn werkplaats. Nadat we een kop koffie had gedronken, gaf Jorn mij een rondleiding en gaf tekst en uitleg over zijn fase waarin hij zich nu bevind.<\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n

\u201cWe krijgen de garens, gefabriceerd uit suikers van mais of suikerbieten, uit Nederland, USA en binnenkort ook uit Frankrijk, Het recyclen van de materialen is uitvoerig in Emmen getest en J\u00f6rn beschikt een Patent op het proces. Om de garens van verschillende eigenschappen te voorzien gebruiken we verschillende molecuul combinaties. Garens met een elastische eigenschap worden met een lagere temperatuur gefabriceerd dan garens met een grotere treksterkte. De garens worden altijd vervaardigd vanuit de oorspronkelijke moleculen, waardoor de basis kleur altijd melkwit is. Vervolgens worden ze behandeld met een proces om het materiaal in te kleuren waarvoor J\u00f6rn ook een internationaal patent ontwikkelt en verworven heeft. Hierna kunnen de garens tot een product of halffabricaat \u00a0verwerkt worden. In het recyclingproces \u00a0kunnen de kleurstoffen weer verwijderd worden, zodat het materiaal weer gerecycled kan worden. <\/p>\n\n\n\n

<\/h3>\n\n\n
\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n

Hier gaan we testen met de garens hoe we ze kunnen verwerken. Vaak eerst met handmatige breimachines. Hier leren we veel over de eigenschappen van het garen. Bij welke spanning krijgen we een mooi resultaat. Is de spanning te groot, kan het garen afbreken, is de spanning te weinig krijg je een veel lossere structuur. <\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

Nadat we dat hebben onderzocht vertalen we onze opgedane kennis middels het programmeren van een computergestuurde breimachine, welke hier staat <\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Ook dit proces bestaat vaak uit \u2018trail on error\u2019. \u00a0Zodra we tevreden zijn met het resultaat zijn we in staat om kleine producties te draaien, met hetzelfde resultaat. De productie van kleine series is reeds begonnen.<\/p>\n\n\n\n

Het fraaie aan deze machine is dat we zelfs 3D stoffen kunnen fabriceren. Kom laat ik je wat resultaten zien van stoffen die we hebben gemaakt.\u00a0 Terwijl J\u00f6rn uitlegde dat de eigenschap van de stoffen bepaald kan worden door een temperatuur behandeling mocht ik het resultaat zelf voelen. De stoffen varieerde van rekbare stoffen, maar ook waterdichte stoffen <\/p>\n\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n

Jorn vervolgde zijn verhaal: \u201cInmiddels heb ik de planning om nog een paar van deze computergestuurde machines te bestellen, zodat we meer productie kunnen maken. Door mijn Research & Development projecten ben ik in de gelegenheid om samen met kenniscentra uit heel Europa samen te werken aan nieuwe generatie biomaterialen. We leren van elkaar, dat is wel mooi. <\/p>\n\n\n\n

Nu ik het over leren heb, ik ga samen werken met scholen en maak hier een leer werk project voor studenten op WO, HBO en MBO niveau. Dit genereert niet alleen inkomen, maar hopelijk ook personeel op dat ons kan ondersteunen in het latere productie proces. <\/p>\n\n\n\n

Wat betreft subsidies en investeerders aantrekken is het een lastig proces waar veel tijd in gaat zitten, tijd die ik liever besteed aan verder onderzoek, maar goed dit hoort er ook bij. Nu financier ik veel zelf en ik benijdt wel eens onderzoekcentrums die een budget hebben waar ik van mag dromen. Dit onderdeel heb ik mogelijk iets te rooskleurig ingeschat. Als ik zie wat ze allemaal vragen voor het indienen van een subsidie, dat baat mij dat wel eens zorgen. Toch blijf ik geloven en mij inzetten om mijn droom te laten uitgroeien naar een succes. Volgend jaar hoop ik iets winst te kunnen maken waardoor verdere groei mogelijk wordt. Mijn grootste wens is een concept te bedenken waarbij huisafval kan worden gerecycled tot hoogwaardige producten en ik iets kan nalaten voor volgende generaties naar een milieu bewuster leven. Soms moet je groot denken om kleine stappen te kunnen maken.\u201d Hiermee sloot Jorn zijn verhaal af.

Jorn, ik heb veel respect voor je gedrevenheid en volharding om bij te dragen aan een beter milieu. Blijf vooruit kijken, hopelijk komt dadelijk een stroomversnelling op gang, ik gun het jou en de samenleving in ieder geval van harte.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Dat ieder mens zijn eigen capaciteiten heeft en daardoor uniek te noemen is blijkt wel weer uit dit uitzonderlijk verhaal van revolutionair J\u00f6rn Behage, welke aanschoof aan mijn eetkamertafel voor een niet alledaags verhaal over zijn leven. Opgegroeid tot zijn 23ste levensjaar in Paraguay, Vader oorspronkelijk uit Zeeland was tijdens een reis met einddoel Canada … <\/p>\n

Lees verder “J\u00f6rn Behage”<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-144","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/opbezoekbij.blog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/144","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/opbezoekbij.blog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/opbezoekbij.blog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/opbezoekbij.blog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/opbezoekbij.blog\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=144"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/opbezoekbij.blog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/144\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":817,"href":"https:\/\/opbezoekbij.blog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/144\/revisions\/817"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/opbezoekbij.blog\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=144"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}