{"id":108,"date":"2020-02-13T22:09:04","date_gmt":"2020-02-13T22:09:04","guid":{"rendered":"http:\/\/opbezoekbij.blog\/?page_id=108"},"modified":"2020-02-17T14:09:35","modified_gmt":"2020-02-17T14:09:35","slug":"patricia-eijkenboom","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/opbezoekbij.blog\/?page_id=108","title":{"rendered":"Patricia Eijkenboom"},"content":{"rendered":"\n
\"\"<\/figure><\/div>\n\n\n\n

Op bezoek bij Patricia Eijkenboom<\/p>\n\n\n\n

\n Deze keer ging ik niet zelf op pad maar kwam Patricia aan mijn eettafel\n aanschuiven voor een ontroerend verhaal over haar leven. Ik kende haar \nal een paar jaar, maar doordat we nooit veel contact hadden leerde ik \neen prachtige vrouw leren kennen wiens leven niet over rozen ging. Ze \nliet me al meteen bij binnenkomst trots haar laatste carnavalsclip horen\n welke ze onlangs in Geleen heeft opgenomen.
Nadat ik kop koffie had\n gemaakt en we samen een soesje aten wat ze had meegenomen voor bij de \nkoffie begon Patricia haar verhaal te vertellen.<\/p>\n\n\n\n

\u201cIk ben geboren \nen getogen in Einighausen. Mijn moeder was half Duits, vader van \nNederlandse afkomst. Mijn ouders hadden een huis gebouwd naast het huis \nvan mijn opa en oma op hun grondgebied. We hadden een grote tuin, zo \ngroot als een voetbalveld, welke vol stond met fruitbomen. In het midden\n van die tuin stond een appelboom waar mijn opa in de takken een \nturnstang had gemaakt. Ondanks dat mijn oudere broer en een neef vaker \nbij opa waren, miste opa de band met hun om samen leuke dingen te \nondernemen, Ze hadden andere interesses. Met mijn opa had ik hierdoor \neen speciale band opgebouwd, ik was zijn oogappeltje en hij nam me \noveral mee naar toe. Samen fietsen, skateboarden, turnen en naar \npaardenrennen. Op 70 jarige leeftijd behaalde mijn opa zijn rijbewijs en\n nam mij vaker mee in zijn auto om samen uitstapjes te maken. Onderweg \nzong ik de liedjes mee op die op de radio te horen waren, het was altijd\n reuze gezellig. Zingen deed ik als peuter al met opa… die leerde mij\n liedjes als \u201cPietje is dronken, Pietje is zat” en “Adam sloeg Eva met \nde suukerbiete voor de kont”
Mijn zangdebuut voor publiek was als 3\n of 4 jarige in de kerk tijdens een bruiloft.. Ik ging tijdens dat de \ndominee op zijn kansel klom voor de preek op de bank staan met mijn \ngezicht naar de mensen en mijn rug naar de dominee. Ik riep toen ” En \nnou gaan we zingen!” En begon met” Adam sloeg eva”
Opa kreeg me niet\n stil en is met een zakdoek voor mijn mond met me naar buiten gelopen.\u201d \nIk schaterde van het lachen toen ik dat hoorde en stak Patricia aan en \nmaakte nog een kopje koffie voor ons.<\/p>\n\n\n\n

Patricia vervolgde het \ngesprek: \u201cOpa mis ik soms nog wel hoor… hij is al lang dood… maar ik\n zou wel eens met hem willen praten en uitstapjes maken. Mijn vader was \nkatholiek opgegroeid, mijn moeder Nederlands Hervormd, in die tijd was \ndat erg ongebruikelijk dat er twee mensen met een ander geloof samen \nwaren.
Doordat mijn moeder half Duits was en vader Nederlander, werd\n er bij ons thuis Nederlands gesproken., eveneens in een dorp als \nEinighausen in die tijd erg ongebruikelijk.
Voor mijn leeftijd was \nik groot en fors en had een voorsprong op verstandelijk vermogen ten \nopzichte van mijn leeftijdsgenoten, waardoor ik al op vijf jarige \nleeftijd naar de lagere school ging.
Door mijn uiterlijk vertoon met\n een bril en beugel, die het dialect van de dorpsgenoten niet sprak, \nwerd ik gezien als een buitenbeentje waardoor ik dagelijks werd gepest \nen geslagen.
Mijn moeder ging dan naar school haar beklag doen, maar dit maakte het alleen maar erger, ondanks haar goed bedoelde actie.<\/p>\n\n\n\n

\n Op 11 jarige leeftijd ging ik naar het atheneum. Mijn gewicht was toen \n86 kg en in begin ging het goed op school maar zelfs mijn eigen broer en\n neef begonnen mij een bijnamen te geven en het gepest begon weer van \nvoren af aan. Op 15 jarige leeftijd ging bij mij een knop om en wilde me\n aanpassen aan het uiterlijk vertoon van de leeftijdgenoten. Dit \nresulteerde in gewichtsverlies van 40 kg in half jaar tijd waardoor ik \nging lijden aan anorexia. Ik liep eerst bij de di\u00ebtiste om af te vallen \nvan die 86 kilo naar minder, maar nu mocht ik niet meer afvallen. Om \nmijn gewicht te verbloemen stopte ik maaskeien in mijn broek en \ncamoufleerde dat met een slobber trui. Toen dat uitkwam werd ik \nverplicht te eten hetgeen weer doorschoot naar boulimia.
Voor mijn \npubertijd zat ik bij de fanfare en deed korfbal, tijdens mijn periode \nnaar volwassen worden gooide ik de boeg om en begon aan vechtsport en \nstartte met volgen van klassieke zangles. Tussen mijn 15 de en 17 de \nlevensjaar trad ik geregeld op als zangeres en stond zo drie keer in de \nweek wel ergens op een podium te zingen. Later heb ik de klassieke \nzangles verlaten en ging richting pop, jazz.
Mijn moeder is al \nzolang ik me heugen kan ziekelijk, waardoor ik versneld zelfstandig \nopgroeide en veel verantwoordelijkheden op mijn bordje werden gelegd, \nwaaronder het invullen van allerlei formulieren.
Mijn broer was in militaire dienst in die periode dus ik stond er alleen voor.
Toen mijn moeder in een rustoord belande voor een periode kreeg ik een hechte band met mijn vader.<\/p>\n\n\n\n

\n Op 19 jarige leeftijd ging ik in een appartement zelfstandig wonen. \nDestijds leerde ik een vast vriendje kennen en we gingen samen wonen.
Ik wilde graag zang gaan studeren aan het conservatorium en deed auditie in Maastricht.
\n Inmiddels overleden Glenn Corneille begeleidde mij op piano tijdens \nmijn toelating. De toenmalige zangdocente van Maastricht adviseerde me \nnaar Rotterdam te gaan. In Maastricht werd ik afgewezen. In Rotterdam \nwerd ik toegelaten als 1 van de 8 eerstejaars zang..
Doordat mijn \nvriend bij van der Valk werkte en men ging uitbreiden in Scheveningen \nwas overplaatsing mogelijk naar Den Haag. Het was een prachtige tijd. We\n woonde in een appartement vlakbij het strand. In mijn vrije uren ging \nik dan ook vaker wandelen langs het strand met mijn honden. Ooit wilde \nik een bordercollie maar het lot wilde anders en ik werd meteen verliefd\n op een Mechelse herder, welke ik al had uit de periode voor Den Haag. \nDe band die ik met dat dier had was uitzonderlijk te noemen. We voelden \nelkaar goed aan en ik vond altijd veel troost in periodes van \ntegenslagen. We konden bij wijze van spreken lezen en schrijven met \nelkaar. <\/p>\n\n\n\n

Toen mijn vriend ziek werd kreeg hij geen contract \nverlenging meer waardoor we terug keerde naar Sittard en ik met de trein\n op en neer pendelde naar Rotterdam.
De dag voordat mijn \neindexamenjaar begon kreeg ik een telefoon dat er op mijn vriend was \ngeschoten in het restaurant in Duitsland waar hij destijds werkte als \nchef kok. Zes schoten werden op hem gericht waarvan vier raak.\u201d
\nPlots viel Patricia stil en tranen rolde over haar wangen van emoties en\n verdriet. Nadat haar tranen gedroogd waren en ik haar een knuffel gaf \nlaste we maar even een koffie pauze in, ook wel bekend onder de \ntoepasselijke naam, het bakje troost. Hierna vervolgde ze haar \nlevensverhaal.<\/p>\n\n\n\n

\u201cHet had niet alleen op mijn vriend een grote \nimpact, ook op mij liet het flinke sporen na waardoor ik mijn opleiding \nop dat moment niet kon vervolgen. Nog geen half jaar later overleed mijn\n oma ik was toen 25 maar moest voor mijn 27 ste mijn opleiding hervatten\n wilde ik slagen, Toen ik de opleiding wilde hervatten zou ik in \nRotterdam het derde jaar doubleren wilde ik slagen. Uiteindelijk werd \nmij verteld dat ik geen eindexamen mocht doen. Na een auditie vervolgde \nik mijn studie aan het conservatorium in Arnhem waar ik vanaf het tweede\n jaar kon instromen en kon ik nagenoeg weer opnieuw beginnen. Hier ben \nik uiteindelijk wel geslaagd. Hierdoor was er een flinke studieschuld \nontstaan maar die is inmiddels afgelost. Wat mij opviel is dat er toch \nwel veel verschillen waren in de manier van lesgeven tussen de \nconservatoriums , maar goed dat is natuurlijk ook afhankelijk van de \ndocent.<\/p>\n\n\n\n

De dag van mijn eindexamen heb ik met een prednison spuit in mijn spieren gezongen omdat ik eigenlijk te ziek was om te zingen, ik had een fikse griep en mijn keel was zwaar aangeslagen. Nadat ik mijn examen behaald had stortte ik in.
Mijn stembanden waren overbelast, knobbels op de stembanden en lag vier jaar eruit. De prognose was dat ik nooit meer zou kunnen zingen. Dit voelde voor mij als monddood en ging gepaard met veel verdriet en veel huilen. Door de aanslag op mijn partner die het wel fysiek had overleeft maar nadien een andere persoonlijkheid kreeg liep ook de relatie stuk.
In 2002 woog ik weer 130 kilo van de opgekropte stress. Dit gaf de doorslag om weer de draad op te gaan pakken en middels sporten en gezond eten viel ik in een jaar tijd weer 60 kilo af.<\/p>\n\n\n\n

Mijn zelfvertrouwen was weer\n terug en na een lange revalidatie mijn stem ook weer. Ik begon weer in\n wat bandjes te spelen en trad wel eens hier en daar wat op. Op gegeven \nmoment werd ik de leadzangeres van de band Diablo’s Bullets en we \ntraden internationaal op. Mijn hoogtepunt in die tijd was wel een \noptreden op het hoofdpodium van de Western Experience in de Brabant \nHallen waar ik voor 30.000 mensen publiek zong. Het was zo een mooie \nervaring, het lijkt alsof dan al je problemen niet meer bestaan en je \nineens een totaal ander mens bent die weet waarom ik daar sta en waar ik\n goed in ben, zonder enige twijfel. Echter op moment dat ik het podium \nafstap blijft er niet meer veel over van dat gevoel, dan ben ik gewoon \nPatricia. .<\/p>\n\n\n\n

Gebreken komen met de jaren zo ook bij mijn ouders, \nwaardoor ik al vanaf 2009 de mantelzorg op mij neem voor hun aangezien \nmijn broer in Rotterdam woont.
in 2011 probeerde ik mijn eigen \nzangschool op te richten maar werd geen succes door de recessie en in \n2014 viel dus ook het doek .<\/p>\n\n\n\n

Ik zou graag iets willen betekenen \nvoor mensen met een beperking. Uit eigen ervaring weet ik hoe helend \nzingen kan werken. Die ervaring wil ik dan ook graag delen zodat ook \nandere even hun zorgen vergeten. Als ik voor ouderen zing zie ik een \nglimlach ontstaan en ze genieten, daar doe ik het voor.
In 2017 \nkreeg ik als gevolg van een slijtage in mijn ruggenwervel en afbreken \nvan de haakjes, 2 wervels aan elkaar geschroefd. Omdat ik drie jaar mee \nben blijven lopen is er ook een zenuwschade ontstaan. .Aanvankelijk \nwilde men mij in Maastricht niet opereren maar door een second opinion \nwerd ik in de Sint Maartens kliniek in Nijmegen uiteindelijk geholpen. \nEr werd een zogenaamde t-lift operatie gedaan.
Mijn grote wens is \nweer in mijn kracht te komen staan maar door familiare omstandigheden en\n mijn verzorgende taak hierin wordt ik weer afgeremd in mijn zijn.
\nToch probeer ik tussendoor nog wel wat te zingen zoals het \ncarnavalsliedje wat ik je straks liet horen. Zal ik je nog wat meer \nlaten horen?\u201d
Terwijl we nog een bak koffie samen dronken luisterde we naar haar uitgebreid repertoire.
\n Zelf was ik erg onder de indruk van haar eigen geschreven nummers over \nhaar strijd in haar leven. Zo zwaar als haar leven was hoe prachtig de \nliederen klonken. Het was alsof haar stem uit haar tenen kwam, met \nzoveel kracht en emotie daar is het carnavalsliedje een lachertje bij \nwat mij betreft. Zal hier een paar links naar haar nummer bijvoegen \nzodat jullie zelf mogen oordelen. Het nummer over haar moeder raakte mij\n behoorlijk en kreeg er kippenvel van. Patricia vulde het aan met de \nwoorden: \u201cNimmer zou ik mijn moeder willen kwetsen met dit lied, ze deed\n wat binnen haar vermogen lag met alle goede bedoelingen, voor mij is \nmuziek slechts een uitlaatklep om mijn emoties te uiten.<\/p>\n\n\n\n

Luister zelf<\/p>\n\n\n\n

https:\/\/soundcloud.com\/patricia-eijkenboom\/dearmother<\/a>
https:\/\/www.youtube.com\/watch?v=Ns4xYxMIbQ4&feature=share<\/a>
https:\/\/www.youtube.com\/watch?v=5Tl9DTYq2ao&feature=share<\/a>
https:\/\/www.youtube.com\/watch?v=fkdzoLJ9vgs&feature=share<\/a><\/p>\n\n\n\n

\n Mijn advies aan Patricia is ga zingen over je leven met tegenslagen, \ndat ben jij, dat is je kracht, en oh zo puur, maak er goud van. Luister \nzelf:<\/p>\n\n\n\n

Rowen Heze zingt het liedje \u201cTis een kwestie van geduld\u2026.\u201d maar heb geduld, ga door en ik weet zeker dat jouw tijd nog komt!<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Op bezoek bij Patricia Eijkenboom Deze keer ging ik niet zelf op pad maar kwam Patricia aan mijn eettafel aanschuiven voor een ontroerend verhaal over haar leven. Ik kende haar al een paar jaar, maar doordat we nooit veel contact hadden leerde ik een prachtige vrouw leren kennen wiens leven niet over rozen ging. Ze … <\/p>\n

Lees verder “Patricia Eijkenboom”<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-108","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/opbezoekbij.blog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/108","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/opbezoekbij.blog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/opbezoekbij.blog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/opbezoekbij.blog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/opbezoekbij.blog\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=108"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/opbezoekbij.blog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/108\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":111,"href":"https:\/\/opbezoekbij.blog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/108\/revisions\/111"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/opbezoekbij.blog\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=108"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}