Karina Staal

Karina Staal
Karina Staal

Deze keer reisde ik af naar Emmen waar Karina mij kwam ophalen om naar haar woning te gaan in Odoorn. Nadat we een kop koffie hebben gedronken en we elkaar hebben leren kennen, ontdekte ik een creatieve geest in haar.
Een bij-zonder verhaal zonder verhaal ontvouwde zich spontaan.

Ze heeft zeker over haar leven verteld, maar daar wilde ze dat ik niet over ging schrijven. Wat als verhalen wegvallen bij mensen? Mensen vertellen vaak hetzelfde in een iets ander jasje verpakt, dus waarom zou ik mijn verhaal nog moeten vertellen?
Kom we gaan een stuk wandelen en dan laat ik je zien wat er allemaal is als je niets denkt.

Karina woont aan de rand van een prachtig natuurgebied waar ze mij meenam naar het moois wat er al is, waar je je eigen interpretaties op los kunt laten.


We liepen langs de loslopende runderen richting bos. Spontaan omarmd ze een boom. Bomen geven energie, mijn lievelingsbomen zijn sparren. Je voelt de energie stromen als je ze omarmd. Je hoeft alleen maar te voelen wat er is.

Plots zien we een steen liggen met een hartje, waarschijnlijk gevormd door een dier dat er met zijn natte pootjes op getrapt heeft.


Even later staren we naar het water, met bladeren op de bodem die wegteren.
Mijn gedachten dwalen in af en zie ik de reflectie van de bovenwereld in het water spiegelen en associeer het met de schaduwkant van de mens.De rotte bladeren in het water zie ik als oude pijnen van de mens die we niet zien aan de oppervlakte, maar die er wel nog zijn totdat de trauma’s zijn opgelost. Soms komen stukjes oude pijn boven drijven, en zakken weer weg in het drassige gebied.

De buitenwereld bestaat eigenlijk niet, het is de interpretatie die ik eraan toe wens te kennen. Hierdoor ontstaat er een illusie in het hoofd dat niks met de realiteit te maken heeft. Ik laat mijn gedachten weer vervagen en aanschouw het prachtig pallet dat de natuur heeft gevormd en laat de diversiteit van kleuren op mij inwerken. Er ontstaat rust in mijn hoofd. Er is geen verhaal meer.

Eenmaal thuis gekomen had Karina een heerlijk recept bereid waarbij ik de pistachenoten plette onderwijl we genoten van een glas wijn en onze kijk op het leven uitwisselde.

De tijd vloog om en was reuze gezellig, waardoor ik bij Karina op de logeerkamer mocht blijven overnachten. De volgende dag nadat we heerlijk hadden ontbeten, zette Karina mij af op het station in Emmen en ik vervolgde mijn terugreis met een onderbreking in Zwolle waar Jan Vayne extra tijd voor mij had ingelast om samen een kop koffie te drinken bij hem thuis, waardoor er een moment was dat onze tijdlijnen elkaar kruiste. Het was een mooi uitje. Even weg uit de omgeving omringt met mensen met andere inzichten is een verrijking voor je zijn, zo ervaar ik het te minste.

Karina dank je voor je zijn en ben je in de buurt van Heerlen, of wil je keer komen, wees van harte welkom.

Onze warme maaltijd
Onze warme maaltijd