Peet Langen

Peet Langen
Peet Langen

Via Linkedin kwam ik in contact met Peet en ook hij was bereid zijn levenspad te delen met ons.
Peet kwam mijn kant op met een gitaar, waarop hij later speelde, als aangename verrassing van deze ontmoeting. Nadat we koffie hadden gedronken begon Peet zijn verhaal:

“Ik ben in Amsterdam geboren, mijn vader was werkzaam in de verslavingszorg. Toen ik vier was verhuisden we naar Heerlen daar mijn vader promotie kon maken door bij reclassering te gaan werken. Maar mijn vader had ook zo zijn littekens in het leven opgelopen waardoor er een verstoorde band was ontstaan. Zijn vader, mijn opa dus, had in de tweede wereld oorlog Joden onderdak verleend. Op een gegeven moment werd mijn opa verraden en werd uiteindelijk doodgeschoten als represailles op een aanslag op een SS’er. Mijn vader was toen 14 en dat gaf wel impact op zijn verdere leven. Daarnaast was hij ooit seksueel misbruikt waardoor hij verknipt door het leven ging. Na de dood van mijn opa heeft mijn vader met zijn oudere zus en mijn oma de zaak overeind gehouden, met horten en stoten.

Mijn vader was eerst protestant later katholiek geworden. Voor de buitenwereld waren we een voorbeeldig gezin. Mijn vader speelde orgel tijdens de kerkdiensten, mijn moeder zat in het zangkoor en ik was destijds misdienaar. Toen ik op de lagere school zat ging het in het gezin totaal mis. Mijn vader raakte in de ban van de Communistische Partij van Nederland en voerde deze overtuiging ook door in het gezin. Hierdoor gingen we een karig bestaan leiden en werd er bijvoorbeeld op 1 mei de rode vlag uitgehangen en kwamen de partijposters voor de ramen van ons huis. Hij was iemand die met vrij harde hand regeerde binnen het gezin. Mijn twee jongere zussen kregen te maken met incest. Mijn oudste zus Annelies heeft zich daar hevig tegen verzet waardoor mijn jongere zus meer verwikkeld raakte in een zieke vader- dochter relatie. Mijn moeder is wel verhaal gaan doen bij de werkgever (reclassering) van mijn vader, maar er werd eigenlijk niks mee gedaan, buiten het geven van een waarschuwing richting mijn vader, zonder beoogd resultaat.
Dit zette bij mij toch wel de nodige vraagtekens bij de betrouwbaarheid van het rechtssysteem en justitie in het bijzonder.

Mijn moeder kon dat niet verkroppen en suïcideerde zich op de Brunssummerheide door ophanging. Mijn zus Monique heeft zelf daarna een aanklacht ingediend tegen mijn vader bij Justitie. Het resultaat was uiterst teleurstellend voor haar. Mijn vader kon na het onderzoek ophouden met werken omdat hij in de VUT moest en vond dat wel best. Hij kon genieten van zijn pre pensioen. Mijn vader vond het dus wel prima zo, maar voor mijn zus was het erg zuur, hij werd bijna beloond voor zijn daad, in haar belevenis.

Zelf was ik in die periode ook ontspoord  en kwam als gevolg van dronkenschap in contact met politie omdat we een zonnescherm in de fik hadden gezet. Mijn vader was toen nog werkzaam bij de reclassering, en ik moest vertellen dat ik de zoon was van iemand die voor hen werkte, best een bizarre toestand omdat mijn zus Monique op dat m moment  van huis gevlucht was terwijl ik in het huis van bewaring zat.

Mijn zus Monique is vervolgens naar Frankrijk gegaan om in een club te gaan werken als prostituee. Vaak zie je dit soort patronen terug komen bij mensen die incest hebben meegemaakt, ik denk dat het  te maken heeft met de macht (regie)  terug te pakken. Later kwam ze terug en volgde hier het Grotius college, later verhuisde ze naar Nijmegen waar ze wat creatieve expressie gaf aan haar leven, middels schilderen en spelen in een band. In mijn beleving zijn die nooit echt tot ontplooiing gekomen bij haar. Ze heeft zelf ook in de zorg gewerkt en heeft zelfs op manager niveau gefunctioneerd. Zo heel veel weet ik eigenlijk niet van haar uit die periode, wel dat ze ook het systeemdenken van het communisme aanhing, dat als systeem zeker zijn charmes heeft,  maar zodra mensen dat gaan uitvoeren wordt het lastig.

Ze was zeker in de periode dat ze in de prostitutie werkte verslaafd aan cocaïne en zocht meestal oudere mannen als partner. Als ik het met haar had over de periode thuis dan zei ze wel dat ze haar weg erin had gevonden maar uit haar reactie die toch enigszins boos overkwam bespeurde ik wel altijd een vorm van wrok. Later verhuisde ze naar Amsterdam waar ze ging samenwonen met een vriend die speelde als violist in het residentieorkest in Den Haag. Hij was tevens fotograaf maar door zijn ADHD kenmerken investeerde hij te veel waardoor er schulden werden opgebouwd waarvoor mijn zus middels het samenlevingscontract mede verantwoordelijk werd op het moment dat zijn inkomsten terug liepen daar hij darmkanker kreeg en daaraan overleed. Mijn zus bleef achter met een schuld van 40.000 euro waardoor ze ontregeld raakte en vluchtte naar Egypte met haar laatste geld. Eenmaal aangekomen had ze op weg naar het hotel de taxichauffeur weten te verleiden en ze wilde met hem trouwen.
Hij stemde in maar had al gauw in de gaten dat er iets niet helemaal pluis was, waardoor zijn geboortedatum op de trouwakte leek alsof hij getrouwd was maar doordat deze niet zijn datum was ook weer juridisch gezien niet getrouwd was.
Mijn zus Annelies vond het maar een flut huwelijk en mijn jongere broer Simon zei: ik ga niet naar de bruiloft ik heb wel andere dingen te doen.
Zelf ben ik met mijn broer Bart er naar toe gegaan. Toen we de zaal in wilde gaan, waar de festiviteiten werden gehouden ontbrak nog een kleinigheidje, de huur moest nog worden betaald. Daar ik de enige was die geld had heb ik dat dan maar betaald.

Mijn  zus is later teruggekomen naar Nederland om toch te onderhandelen over de schulden en ontdekte bij terugkomst dat de man niet meer wilde, maar verder ging met mijn andere zus Annelies. Voordat Annelies iets had met die man, had ze iets met de vriend van die man, maar die was er met haar creditkaart vandoor gegaan naar Saoedi Arabië.

Monique keerde terug naar Nederland en was helemaal van het padje af, raakte in een depressie, maar ze kreeg het voor elkaar om in de schuldhulpverlening terecht te komen waardoor ze de schuld kon terug brengen naar 5.000 euro. Op gegeven moment heb ik haar de resterende schuld heb afgelost.

De wrok die ze nog in zich had kon ze niet buiten zichzelf plaatsen waardoor ze opgenomen werd in een psychiatrisch centrum. Het wereldbeeld werd door haar als erg beklemmend ervaren waardoor ze in een vernauwende fuik terecht kwam. Als ze op weekend op verlof mocht, zoop ze zich helemaal klem. Afgelopen jaar heeft ze zich van het leven beroofd op haar kamer, door een broekriem te gebruiken. Dit gebeurde bij mijn werkgever, en dat maakte het ook bizar.  

Zelf weet ik niet zo goed wat ik hier mee aan moet, of ik een klacht moet indienen of doorzetten en bijv een schadeclaim van €1,-. Dit zet mij zelf ook wel aan denken of ik wel goed doe om in de psychiatrie te blijven werken, ofschoon ik natuurlijk ook wel weer iets kan betekenen voor mensen. We hebben de as uitgestrooid boven de Waal dat was wel een mooi verbindend en tegelijkertijd loslatingsproces.

Mijn vader is hertrouwd en ik heb daardoor twee heerlijke stiefbroers waar ik wel een goede band mee heb. Het is meer een hechte vriendschap, alsof ze van binnen ook echt deel uit maken van je, maar dat komt natuurlijk doordat ze al vrij vroeg bij ons kwamen toen ze een en drie waren. Tragisch was dat toen mijn stiefbroer zou gaan trouwen mijn vader met mijn stiefmoeder kijken voor een jurk voor die gelegenheid. Op het moment ze terugreden met jurk, werden ze aangereden waardoor de auto spontaan in brand vloog en daarbij kwam mijn stiefmoeder om het leven.

Mijn vader kwam destijds nog op televisie bij Willibrord Frequin in het programma Oog in oog met de dood, omdat hij twee vrouwen was verloren in zijn leven. Hij presenteerde zich vol overtuiging als slachtoffer maar kon zijn eigen rol niet zien. Mijn broer Bart raakte meteen daarna psychotisch en is sindsdien niet meer uit de psychiatrie gekomen. Hij was wel heel muzikaal, waardoor ik een band met hem had. Maar ik was ook een zorgmaatje voor hem, altijd als er paniek was belde hij mij. Aan mijn vader had hij niet zoveel waardoor ik deze rol zo nu en dan op mij nam, maar ik was tevens ook bij tijd en wijle zijn mantelzorger.  Hij was ook mee naar de bruiloft van mijn zus in Egypte en daar heb ik enerzijds met hem kunnen lachen, anderzijds probeerde ik hem in toom te houden.

Hij dronk en rookte veel en hij vond het de goedkoopste en beste vakantie ooit. Je kon op het terras zitten en je kreeg een halve liter voor 50 cent, dit vond hij het summum. Medicatie gebruikte hij ook in die tijd. Ofschoon het sterk werd afgeraden kraanwater te drinken had hij in zijn dronken bui met innemen van medicatie kraanwater gedronken, met als gevolg dat de volgende ochtend de hele matras onder was gescheten.
Hij wilde met zijn gitaar de kroegen af om muziek te gaan spelen en zo wat bij te verdienen maar ik hield hem tegen en zei dit kun je niet zomaar achterlaten, dit moet je opruimen. Wij samen naar de manager van het hotel en hij zei “I had a little accident”,  de manager had daar wel begrip voor en hij kreeg een andere matras. Toen ik echter tegen de manager zei wat: ‘ hoezo begrip? Terwijl hij in dronkenschap kraanwater drinkt terwijl hij wist dat dit niet moest doen?’. Toen veranderde het begrip van de manager in het in rekening brengen van de reinigingskosten, waardoor woorden tussen ons ontstonden en mij werd verweten waar ik me mee bemoeide. Hij had wel een pak luiers daar gekocht om te voorkomen dat hetzelfde nog eens zou gebeuren, die kostte maar liefst 45 euro. De goedkoopste vakantie ooit, hahaha

Hij zag er altijd goed uit, waardoor aandacht van vrouwen nooit een gebrek was in zijn leven.
Hij slikte tabletten tegen de angsten die hij bijna constant had en op gegeven moment had hij een rijke vriendin die in de kelder een bioscoop had waar ze samen films keken, maar als hij een angstaanval kreeg dan reed die vriendin hem acuut naar een kliniek of de crisisdienst.

Zo had hij ook ooit een hondje waarvan iemand tegen hem zij die oren zijn wat groot waarop hij de schaar pakte en stuk van het oor afknipte en dan belde hij mij weer op wat hij moest doen omdat het beest flink bloedde.
Ik zei: Bel maar de dierenarts op, waarop hij  zijn eigen oren kreeg gewassen en werd de hond in beslag genomen. Gevolg hij werd weer woedend op mij dat ik me ermee bemoeid had. Complete chaos altijd met hem
Hilarisch om een boek over te schrijven, daar ben ik overigens mee bezig.

Toen Monique een einde aan haar leven had gemaakt probeerde mijn broer er ook een einde aan te maken maar dat mislukte en werd opgenomen in een psychiatrisch centrum. Het gaf mij op dat moment even rust, ofschoon ik er ook werkte. Bizar toch als ik hetzelfde scenario meemaakte met mijn zus, qua werken voor dezelfde instelling waar je familie is opgenomen, het achtervolgt me.

Op geven moment begon hij spontaan te bloeden uit zijn mond waardoor bleek dat hij tong kanker had. Hij leeft alsof het leven voor hem een soort spel was in tegenstelling tot hoe ik het zie; het leven als een bewustzijns transformatie. Hij ging in vrij rap tempo achter uit en woog nog maar 52 kg met een lengte van 1.94 m. Hij wilde euthanasie en twee dagen voor dat het zou gaan plaatsvinden kreeg hij weer een heftige bloeding. Het was op een avond in de periode van de avondklok, waardoor ik weer een verklaring nodig had om hem te kunnen opzoeken en kon rijden. Ze waren bang dat hij de ochtend niet meer zou halen, maar toen ik eenmaal bij hem was zag ik meteen dat het zijn reactie was op de medicatie, ik kende hem niet anders en ik eigenlijk voor niks was gereden, buiten dat ik hem dan nog even zag. Maar dat hij niet meer lang had werd mij wel duidelijk, zijn voeding hield hij niet meer binnen. In het ziekenhuis probeerde ze hem nog wijs te maken dat er nog een hele kleine kans was op genezing maar kort daarop is hij ingeslapen. Zelf heb ik hem begeleid op dat moment omdat hij dat wilde. Hij kwam op een natuur begraafplaats terecht waardoor er geen zorg meer was en hij toch eervol achter gelaten werd, dit was ook zijn wens.

Mijn andere zus Annelies had vroeger last van anorexia  en was opgenomen, maar herstelde met behulp van medicatie en goede begeleiding. Eenmaal ontslagen kreeg ze het in haar hoofd dat ze een stuk vrouwelijker wilde worden en speelde het klaar dat ze door de sociale dienst een borstimplementatie vergoed kreeg. Als ze eenmaal iets in haar hoofd had werd ze erg gedreven en liet pas los als het resultaat behaald was. Zo heeft ze het ook voor elkaar gekregen dat als ze uit het leven wilt stappen, dat ze thuis een poeder heeft liggen om een einde te kunnen maken aan haar leven. Ze is erg van de regie in eigen handen nemen (angst voor verlies/overgave). Ergens wel bewonderingswaardig hoe ze het voor elkaar speelt en attent is en blijft naar anderen toe.

Voor mij is er door het verlies van mijn moeder, Monique en Bart veel leegte ontstaan enerzijds maar het heeft ook weer iets moois, er ontstaat op die manier ruimte in mijn leven.
Met een vriend, die ik na jaren weer tegen gekomen, tevens muzikant, zijn we bezig om een lied te schrijven over de (on)zin van suïcide, op een constructieve  manier waardoor je het op een andere manier gaat ervaren en kan leren zien. Wat het precies gaat worden weten we nog niet, maar het proces is wel heel mooi om te mogen ervaren en de verbinding in de muziek te herbeleven.

Als ik terug kijk op mijn leven dan bekommerde ik mij toch wel altijd over mijn medemens en mijn familie. Op een of andere manier kon ik het dragen, hoewel ik jaren verslaafd was, met name aan drank. Zelf ben ik in de psychiatrie gaan werken, omdat ik wilde proberen te begrijpen waarom mensen uit het leven stappen, misschien is dat ook wel een stukje therapie voor mijzelf. Ofschoon ik zelf goed ben in de regie over mijn leven te nemen. Door het boek van Allen Carr, stoppen met roken nam ik afstand van mijn sigaretten verslaving. Later vond ik een boek met de titel: Nooit meer een kater. Zelf geloofde ik er niet zo in, maar was wel erg nieuwsgierig naar de methode die hij dan hanteerde. En ondanks dat ik er aanvankelijk niet in geloofde werkte het wel. Hierdoor ben ik mij meer gaan verdiepen in hypnotherapie welke ik nu zelf ook geef in mijn eigen praktijk. Zelf heb ik ook HBO Theologie gestudeerd, ook een beetje als bevestiging voor mijzelf dat ik het kon, daar mijn voorgaande studies erg moeizaam verliepen, waarbij doubleren geen uitzondering was.

Wat mij wel bezig houdt is de vraag of de aangeleerde GGZ methode wel de juiste is, zeker na het overlijden van mijn zus. Zoals ik al zei ik weet niet goed wat ik met dat stuk moet. Moet ik een schadeclaim neerleggen voor het bedrag van 1 euro zodat er een besef komt dat enkel  medicatie en suïcidepreventie geen oplossing is, maar het probleem op een veel dieper niveau ligt in mijn optiek (tekort aan liefde en zelf- vertrouwen). Anderzijds help ik als ervaringsdeskundige wel mensen met een verslaving tot andere inzichten te brengen en soms slaagt dat.  Het is dubbel voor mij.

Peet sloot het gesprek af door een aantal liedjes te spelen op zijn meegebrachte gitaar, die mij diep raakten met zijn teksten. Nadien hebben we samen nog gegeten en scheidde onze wegen voor een aantal dagen. Peet nodigde mij uit om hem te komen opzoeken in Kerkrade zodat ik ook een foto kon maken van zijn praktijk, die vol hing met kunstwerken van zijn overleden zus en zijn vriendin uit Amsterdam, waar hij nu wel een goede relatie mee kan opbouwen. Tijdens dit bezoek trakteerde Peet mij op een terrasje en een pizza, waardoor het een mooie middag was en we wat meer levenslessen met elkaar uitwisselde.

Zijn praktijkruimte

Peet ik heb enorm veel bewondering voor je hoe je toch ondanks je erg bewogen leven je verslavingen hebt weten om te buigen naar er zijn voor andere en daar je kracht uit haalt.
Er zijn maar weinig verslaafde mensen tot dit toe in staat, realiseer jij je dat wel.
Vertrouw op de weg die zich vanzelf ontvouwt op jouw levenspad en de antwoorden komen vanzelf. Je weet wat hypnotherapie kan betekenen voor mensen, juist door anders naar de situatie te gaan kijken ontstaat er ander gedrag. Ik gun je de rust in je leven.

Wat mij inzicht heeft gegeven is dat een ieder zijn eigen perceptie heeft van de realiteit die niet altijd de waarheid hoeft te zijn en ik pas dat ook vaker bij mijzelf toe door mijn gedachten te overdenken, en kom vaak tot de conclusie dat het maar een illusie is wat ik denk en probeer het los te laten. Loslaten is volgens mij de grootste les in het leven, en hoe beter je dat beheerst hoe mooier het leven wordt is mijn ervaring. Als je weer een keer in Kerkrade bent en je hebt zin en tijd om langs te komen, wees van harte welkom! Je bent een mooi mens, een diamant die geslepen werd door de tegenslagen in je leven en nu mag schitteren!