Raisa Kopper

Raisa Kopper
Raisa Kopper

Ofschoon ik het idee had dat ik Raisa al een jaar niet meer had gesproken van te voren, hadden we eens twee keer bewust contact gehad, bleek dat ik onlangs enkele weken geleden naast haar stond en haar op dat moment niet kon plaatsen als iemand die ik kende, terwijl ik in gesprek was met een gemeenschappelijke vriendin.
Ik ontmoet veel mensen in mijn leven en ik heb moeite met gezichten en namen te onthouden, zeker als ik niet geregeld met de persoon om ga.

Naar aanleiding van mijn project wilde Raisa ook haar verhaal komen doen en kwam rond lunchtijd met soep, broodjes en salades haar verhaal met mij delen waardoor ik opnieuw Raisa vanuit een blanco perspectief zonder oordeel leerde kennen. Dat is denk ik een groot voordeel van het leven in het moment, het verleden is geweest en de toekomst komt je toe, waarbij zelfs het Nu een illusie kan zijn, bleek uit mijn eerdere ontmoeting een paar weken geleden.

Raisa doet haar verhaal: “Naar horen vertellen was ik vroeger een zogenaamde huil baby, mijn ouders konden dat niet plaatsen, achteraf dacht men dat het met mijn hart te maken had, maar zelf denk ik dat ik toen al heel gevoelig was voor energieën, prikkels. Als kleuter altijd last van harde geluiden, licht en het voelen kwam sterk binnen. Als een ambulance voorbij kwam zat ik altijd met mijn vingers in mijn oren” (terwijl ze dit vertelt komt er plots een hoop lawaai van buiten af voorbij) ze vervolgt haar verhaal:
“Zo lang ik me kan herinneren heb ik mij altijd ‘anders’ gevoeld omdat mijn omgeving mij nooit leek te begrijpen en niet leek aan te sluiten. Hierdoor ging ik me aanpassen wat resulteerde in steeds ongevoeliger worden. Rond mijn achtste levensjaar ging ik voor het eerst naar de huisarts omdat ik hartklachten had, maar dat werd afgedaan als groeipijn. Nu ik er later over nadenk klopt het natuurlijk wel. Ik kon me niet uiten zoals ik zou willen en kon dus niet groeien vanuit mijn zijn. De jaren erna herhaaldelijk terug gegaan maar telkens hetzelfde antwoord. In de brugklas was ik erg vermoeid. Lichamelijke klachten werden erger en opnieuw ging ik naar de huisarts. Dit keer met een directe doorverwijzing naar de cardiologie. Op mijn 14e en 15e heb ik mijn eerste hartoperaties gehad.

Mijn middelbare school periode verliep hobbelig. Ik begreep simpelweg niets van het schoolsysteem wat in mijn ogen zoveel efficiënter kon. Prestatiedruk van thuis en het schoolfront nam toe en mijn inziens was er totaal geen oog voor de authenticiteit van kinderen alsmede de sociaal-emotionele ontwikkeling.
Door mijn hartklachten heb ik een jaar gedoubleerd op Atheneum en ben uiteindelijk op Havo niveau geslaagd. De niveaus heb ik overigens nimmer begrepen. Waarom wordt er alleen op IQ ingezet en niet ook op EQ. Zelf ben ik in de veronderstelling dat als het EQ en IQ met elkaar stromen dat je dan in een bewustzijns-niveau terecht komt. Er zijn zoveel meer intelligentieniveaus in mijn optiek dan alleen het stimuleren van de hersenen. Iemand is niet minder omdat hij beter met zijn handen overweg kan of beter met zijn gevoel of beter met zijn artistieke vaardigheden of beter met zijn hoofd. Mensen moeten gewoon de ruimte krijgen om zich te kunnen ontwikkelen vanuit kwaliteiten en hierin te mogen zijn! Ik ervoer een innerlijke tweestrijd en dacht dat het allemaal aan mij lag, want niemand anders hoorde ik hier vragen over stellen of onvrede over uiten. Resultaat was dat ik mij nog meer ging afsluiten van mijn eigen gevoel en me nog meer aanpaste aan het systeem. Tegelijkertijd wilde ik de wereld ontdekken maar hier kreeg ik voor mijn gevoel geen ruimte in. Hartproblemen bleven aanhouden en heb 7 jaar over mijn middelbare school gedaan. Na deze periode brak een tijd aan waarin veel gebeurde in mijn leven. Mijn ouders gingen scheiden, mijn relatie na 5,5 jaar ging uit, verhuizing, nieuwe relatie, ik verloor een vinger, kreeg een miskraam, ouders trouwde weer opnieuw en ondertussen ronde ik mijn HBO opleiding Pedagogiek af.

Ik raakte steeds meer van mijn gevoel verwijderd en maakte keuzes die ik eigenlijk niet wilde maken. Tijdens het stappen overschreeuwde ik mezelf en kon ik geen maat houden qua drinken. Onbewust zocht ik afleiding om mijn innerlijke pijn en gemis te verdoven.

Na mijn afstuderen was ik werkzaam binnen de GGZ met jeugd als doelgroep en alle voorkomende problematieken die je maar kunt bedenken.
Het eerste jaar vond ik wel interessant maar toen de bezuinigingen kwamen werd de werkdruk verhoogd, meer werk met minder collega’s.
Wat ik toen observeerde was zoveel onvrede onder de mensen maar niemand durfde zich uit te spreken. Waarom vinden mensen het toch zo moeilijk om eerlijk hun gevoel uit te spreken en waarom laten ze angst overheersen? Iedereen deed maar wat verwacht werd om de baan niet te verliezen. Er kwam weer de tweestrijd in mij naar boven, van vroeger, de verwachtingen en mijn gevoel stonden haaks op elkaar. Het was niet hoe ik zorg wilde leveren, maar ik moest toch ook mijn huur betalen. In die periode viel ik vaker flauw en vonden er geregeld ziekenhuisbezoeken plaats. Binnen Nederland werd ik telkens opnieuw naar huis gestuurd met de conclusie dat het waarschijnlijk stress gerelateerde klachten waren.
Mijn toenmalige vriend nam me mee naar België. Hier werd ik acuut op de hart bewaking opgenomen waar ze mij vertelde dat ik te weinig zuurstof in mijn bloed had zitten. Na wat onderzoeken spraken ze over een klein hartinfarct en kreeg ik nogmaals een hartoperatie.

Ik kwam verplicht thuis te zitten en de operatie liet even op zich wachten. Als altijd vlijtig bijtje vond ik dit zeer pittig. In dit verplichte moment van rust werd ik mij steeds bewuster. Stapje voor stapje raakte ik opnieuw in contact met mijn gevoel en er ging een wereld voor mij open toen ik las over hoog sensitiviteit. Fijn die (h)erkenning. Ik voerde gesprekken met een psycholoog waardoor ik mezelf en mijn verleden steeds beter leerde begrijpen.

Er brak een nieuwe periode aan waarbij ik werkzaam was in een jeugdgevangenis. De hele energie die daar hing greep me al naar de keel toen ik op sollicitatiegesprek ging. Toch moest er brood op de plank komen maakte ik mezelf wijs. Binnen deze setting werd ik zieker en zieker ditmaal niet fysiek maar geestelijk. Ik kwam thuis te zitten met een depressie. Opnieuw kwam ik bij een psycholoog terecht, aangewezen vanuit de werkgever. Wat een geschenk was dat zeg! Ik kreeg cognitieve gedragstherapie. Dit heeft me vele inzichten geboden met betrekking tot het denken→ voelen →handelen etc.

Tevens vroeg ik mij af waarom we zoiets niet op school krijgen aangeleerd.
In het dagelijkse leven was ik constant het reflecteren. Ik werd steeds beter om als observator naar mezelf te kijken. Opnieuw kreeg ik een miskraam en binnen deze relatie kon ik steeds duidelijker blokkades bij mezelf waarnemen. Ik heb nog nooit zo´n diepe verbinding met iemand ervaren. Het is alsof ik door in zijn ogen te kijken letterlijk de kern van mezelf kan zien. Gek eigenlijk want dat heb ik niet als ik naar mezelf in de spiegel kijk.

Ik bleef klachten of onbalans ervaren in mijn lichaam, waarbij ik verbindingen kon leggen vanuit het geestelijke naar het fysieke stuk. Voor mijn gevoel liep ik opnieuw tegen de reguliere gezondheidszorg aan want niemand leek me te kunnen helpen bij deze vragen. Vervolgens kwam het plantmedicijn Ayahuasca op mijn pad. Door het drinken van deze thee heb ik mij opnieuw kunnen verbinden met de bron en werden oude patronen inzichtelijk gemaakt. Wat een prachtige maar zeer intensieve transformerende reis was. Ik heb trauma´s op diepgaande niveaus (fysiek, mentaal, energetisch) mogen loslaten, zuiveren en helen.

Ik besloot het tij te keren en 6 maanden in Azië te gaan reizen. Ik wilde nog dichter bij mezelf komen. Daarnaast was ik nieuwsgierig naar oosterse geneeswijzen omdat ik droomde van een eigen praktijk. Liefde vermenigvuldigen en mijn medemens helpen is mijn passie en roeping. Gedurende deze reis kwamen verschillende herinneringen aan vorige levens mijn bewustzijn binnen. Tevens leek mijn zelf helend vermogen opnieuw geactiveerd en zelfs versterkt. Ik kwam “toevallig” in situaties terecht waarbij ik energiewerk heb mogen verrichten en pijn heb mogen weghalen middels handoplegging. Ik was geschrokken maar tegelijkertijd zo intens blij en ik hunkerde naar meer. Mijn hersenen konden het allemaal niet plaatsen maar dat is het mooie als je kunt voelen en ervaren dan blijkt dit ook helemaal niet meer nodig te zijn.

Een paar maanden na terugkomst werd mijn relatie beëindigd. Het voelde voor mij alsof ik op een kruispunt in mijn leven stond waarbij er een kracht in mij zat die zei ik moet hier iets mee gaan doen, maar wist nog niet goed wat en hoe ik het vorm moest geven. Noodgedwongen toch maar weer de zorg in gegaan, nu de ambulante zorg met als doelgroep meervoudige probleem gezinnen. Ik had het idee dat ik nu wat meer vrijheid had en de cliënten die ik op mijn manier begeleidde waren tevreden, ik maakte progressie omdat ik de vrijheid kreeg in het andersom denken en het in praktijk brengen hiervan. Maar van hoger hand werd er toch anders over gedacht. Ik was dood op van het gevecht en de tweestrijd in mij. Door het te moeten meebewegen in het kader van de zorgvisie die gehanteerd werd, voelde ik mij opnieuw beperkt in mijn creativiteit en eigen wijsheid. Ik viel uit met burn-out klachten wat in de reguliere zorg werd afgedaan dat ik moest oppassen om niet in een neerwaartse spiraal terecht te komen en me maar zou moeten verzetten tegen mijn moeheid terwijl mijn lichaam gewoon aangaf moe te zijn en rust nodig te hebben. Ze bleven pushen om te re-integreren etc. Het werd afgedaan alsof het aan mij lag, men wilde het opnieuw oplossen met een pilletje. Want ik vertoonde afwijkend gedrag wat niet binnen de gewenste kaders paste. Vervolgens kwam ik een tijdje in de WW terecht. Binnen het UWV werd letterlijk gezegd dat ik niet normaal was omdat ik in een droomwereld leefde en ik nooit zou bereiken wat ik voor ogen had. Telkens de veroordeling om niet jezelf te mogen zijn was voor mij een eenzame weg. Ik voelde me wederom niet serieus genomen in mijn diepste (werk)verlangens.

Inmiddels weet ik dat deze weg precies de juiste was om te bewandelen. Al deze bagage aan ervaring was hetgeen wat ik nodig had om anderen te kunnen helpen.
Voor mij voelen afgelopen jaren dan ook alsof ik een shift heb mogen maken in verschillende bewustzijnsniveaus. Waarbij ik me realiseer dat mijn lichaam niets meer dan een omhulsel is en het belangrijk is om dit te leren kennen zodat je het ook optimaal kunt leren gebruiken. Ons lichaam zit namelijk vol magie en wij mensen gebruiken niet eens 1/10 capaciteit van de mogelijkheden. Dit vind ik fascinerend.

Mijn doel is om hier op aarde aanwezig te zijn vanuit onvoorwaardelijke liefde voor mijzelf en mijn medemens. Waarbij het als mijn taak voelt om anderen te helpen en begeleiden bij een stukje spirituele ontwaking en bewustzijn. Waarbij ik kan ondersteunen om dichter bij je kern te komen omdat ik zelf de worsteling heb mogen doormaken. Het gaat trouwens nog steeds gepaard met vallen en opstaan maar dat vind ik juist zo mooi aan dit leven.

Ik lees veel en blijf mezelf ontwikkelen omdat ik elke dag opnieuw een betere versie van mezelf wil zijn dan gisteren.
Persoonlijke ontwikkeling zie ik als een keuze, zo kun je er dus bewust voor kiezen om te leven in harmonie. Begin dit jaar heb ik me ingeschreven bij de KVK en ben ik mijn eigen praktijk Rais and Shine gestart. Het coachen in combinatie met energetische behandelingen staat hierin centraal. Momenteel werk ik nog 24 uur voor een werkgever wederom als ambulant begeleider alleen nu met doelgroep volwassen met een verstandelijke beperking.
Ik voel aan alles dat het tijd is om dit ook achter me te laten omdat ik geen zin heb dat de geschiedenis zich blijft herhalen. Het was een lange weg die ik heb bewandeld, maar ik ben dankbaar dat ik tot hier ben mogen groeien en nu andere mensen mag begeleiden in hun proces. Ik zou een ieder deze persoonlijke ontwikkeling willen gunnen, want het is een ware bevrijding”

Hiermee sloten we het interview af en gingen nog wat persoonlijke ervaringen en inzichten met elkaar delen waarbij er een erg diepgaand gesprek op gang kwam en we van elkaar konden leren. Het was een erg openhartig gesprek waarin Raisa zich kwetsbaar durfde op te stellen, maar denk dat juist dat de kracht is om daadwerkelijk de verbinding met de ander te maken. Raisa, blijf je ontwikkelen, je bent een pracht mens en kom maar uit voor wat je ziet, voelt en ervaart. Juist dat maakt jou bijzonder en waardevol voor de medemens.